Terapia behawioralna

Terapia behawioralna to nurt psychoterapii skupiający się na uczeniu się i modyfikowaniu obserwowalnych zachowań, zakłada, że niepożądane reakcje (lęki, fobie, nawyki) są wyuczone i można je zmienić, stosując techniki oparte na warunkowaniu (np. Pawłowa, Skinnera), by zastąpić złe schematy nowymi, adaptacyjnymi, często jest częścią szerszej terapii poznawczo-behawioralnej (CBT). Skupia się na tu i teraz, diagnozuje przyczyny problematycznych zachowań i uczy konkretnych umiejętności radzenia sobie, by pacjent mógł funkcjonować lepiej. 

Główne założenia i cele:

• Zmiana zachowań: 

Celem jest eliminacja szkodliwych nawyków i wzmocnienie pożądanych. 

• Uczenie się: 

Zakłada, że zachowania (zarówno dobre, jak i złe) są nabywane w procesie uczenia się, stąd można się ich "oduczyć" lub "nauczyć nowych". 

• Skupienie na konkretach: 

Analizuje, jakie bodźce wywołują niepożądane reakcje i jak na nie reagujemy. 

• Techniki: 

Wykorzystuje techniki takie jak desensytyzacja (odczulanie) w lękach, trening umiejętności społecznych, czy metody wzmacniania pozytywnego. 

Kiedy się ją stosuje:

• Fobie i zaburzenia lękowe.
• Zaburzenia odżywiania.
• Problemy z zachowaniem (np. u dzieci), agresja, autoagresja.
• Stres, trudności w relacjach. 

Jak wygląda terapia?

1. Diagnoza: Terapeuta bada wywiad, ustala cele i motywację do zmiany. 

2. Interwencja: Stosuje konkretne techniki terapeutyczne, by wygasić stare wzorce i budować nowe (np. poprzez zadania domowe). 

3. Utrwalanie: Pacjent uczy się stosować nowe umiejętności w różnych sytuacjach, aby zmiany były trwałe. 

Wersja współczesna: Terapia Poznawczo-Behawioralna (CBT)

• Łączy elementy behawioralne z poznawczymi, czyli pracą nad myślami i przekonaniami, które wpływają na emocje i zachowanie. CBT jest obecnie jedną z najczęściej stosowanych form terapii.